[FIC] แอบ......รัก #3 End.
posted on 14 Oct 2009 01:24 by tangmoez in 02-Fiction, Fiction-SecretlyLove
Title :: [FIC] แอบ......รัก #3
Couple :: YUNJAE x YOOSU x CHANGMIN
Author :: Tangmoez
Rate :: PG...จนแทบจะ G
Warning :: เรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้แต่ง เป็นความพึงพอใจส่วนบุคคล เนื้อหาเป็นแนว Boy's Love หรือ yaoi หากท่านผู้อ่านท่านใดมีความชอบที่แตกต่างกัน ขอให้ปิดหน้านี้ลงอย่างสันติ ขอบคุณค่ะ
#3
หลังจากวันนั้นที่แจจุงถูกปฏิเสธ แจจุงก็ตัดสินใจที่หลีกเลี่ยงการพบเจอยุนโฮ ไม่ว่าจะด้วยกรณีใดๆ ก็ตาม ต่อให้เพื่อนรักทั้งสองจะอดตายอยู่ที่ทำงาน แจจุงก็ไม่สนใจอีกต่อไป ต่างกับตอนแรกราวฟ้ากับดิน...
และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่จุนซูทั้งอ้อนวอนจนแทบจะกราบแจจุงให้ทำอาหารกลางวันให้ เพราะมีงานจนล้นมือและต่อด้วยประชุมตอนบ่ายที่แสนรีบเร่ง ต่อให้เอาอาหารกลางวันมาให้ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะได้กินหรือเปล่าแต่ก็อยากได้อยู่ดี แต่แจจุง ก็ยังเป็นคนรักษาคำพุดของตัวเองเสมอ
บอกว่า ไม่ คือ ไม่...
“แจจุงอ่า นายไม่สงสารฉันบ้างเหรอ?” จุนซูส่งเสียงง้องแง้งมาตามสายโทรศัพท์
“ไม่ค่อยเท่าไหร่หรอก” แจจุงพูดก่อนจะถอนหายใจ “นี่...ฉันว่าถ้านายเอาเวลามาอ้อนฉันไปหาข้าวกินเองป่านนี้นายก็กินเสร็จแล้วแหละ”
“ทำไมใจร้ายอย่างนี้ล่ะแจจุง ก่อนหน้านี้ก็ยัง...”
“...นั่นมันก่อนหน้านี้ไม่ใช่ตอนนี้” แจจุงตัดบท “เท่านี้นะลูกค้าเยอะ” พูดจบก็รีบวางสายทันที ก่อนจะถอนหายใจอีกรอบอย่างโล่งอกกลัวเพื่อนรักจะจับได้
จะว่าไปจนถึงตอนนี้ ยูชอนกับจุนซู ก็ยังไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับยุนโฮเลย
และบ่ายนั้นทั้งบ่ายก็ไม่มีเสียงโทรศัพท์จากเพื่อนรักมากวนใจแจจุงเลยแม้แต่นิดเดียว
กรุ๊งกริ๊ง...
เสียงกระดิ่งที่ประตูหน้าร้านดังขึ้นเมื่อมีคนผลักประตูเข้ามา...
“ตามสบายนะครับ เดี๋ยวจะไปรับออร์เดอร์” แจจุงที่ยังคงง่วนกับงานพิมพ์ในแล็ปท็อปจึงทำได้แค่พูดต้อนรับเท่านั้น
พูดจบก็นั่งพิมพ์ข้อความอีกหนึ่งย่อหน้าก่อนจะกดปุ่มเซฟแล้วเดินไปยังโต๊ะลูกค้าคนใหม่
“รับอะไรดีครับ?” แจจุงที่อยู่ในท่าเตรียมพร้อมถามคุณลูกค้า
“อืม...” ลูกค้าคิดก่อนตอบ “เอา...”
“...ชางมิน?!”
“อ้าว! หวัดดีครับคุณแจจุง”
สรุปแล้วลูกค้าคนนั้นคือ ชางมิน เพื่อนใหม่ทาง MSN ของแจจุงนั่นเอง
“กลับมาจากต่างจังหวัดแล้วเหรอ?” แจจุงชวนคุยเมื่อจัดอาหารตามที่ชางมินสั่งเสร็จเรียบร้อย (ข้ามช็อตไปเลย)
“เอ่อ...ครับ เพิ่งกลับมาถึง” ชางมินตอบ “ดูใกล้ๆ...คุณแจจุงสวยมากเลยนะครับ”
แจจุงยิ้มเขิน “ฮ่าๆ ไม่ต้องมาทำเป็นชมแทนค่าอาหารเลยนะ”
“เปล่าครับ ผมพูดจริงๆ มิน่า...”
“มิน่า? มิน่าอะไรเหรอ?”
“ไม่ครับ ไม่มีอะไร” พูดจบก็ยิ้มให้แจจุงสบายใจ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารต่อไป
หลังจากที่ทานอาหารกลางวันในตอนบ่ายเสร็จ ชางมินก็ขอตัวลากลับเข้าที่ทำงาน โดยที่ในมือยังถือปิ่นโตไปฝากเพื่อนผู้หิวโหยแทนแจจุงอีกด้วย
“จะว่าไป ชางมินก็หล่อเหมือนกันนะเนี่ย” แจจุงบ่นกับตัวเองเบาๆ ขณะที่กำลังเก็บถ้วยจานไปล้าง
.
.
คุณแจจุง says :
สวัสดีชางมิน ^^
D.I.Y says :
ครับคุณแจจุง
แจจุง says :
ทำอะไรอยู่เหรอ?
นับตั้งแต่ได้คุยผ่านทาง MSN เป็นครั้งแรกที่แจจุงเอ่ยทักทายชางมินก่อน...
D.I.Y says :
แจจุงมีอะไรรึป่าวครับ?
คุณแจจุง says :
หืม? ทำไมเหรอ?
D.I.Y says :
ป่าวหรอกครับ แค่แปลกใจ เพราะแจจุงไม่เคยทักผมก่อน
คุณแจจุง says :
ฮะๆ ก็ไม่มีอะไรเหมือนกันแหละ...แค่รู้สึกเซ็งๆ น่ะ
D.I.Y says :
ยังเซ็งกับเรื่องหัวหน้าชองอยู่เหรอครับ?
คุณแจจุง says :
เฮ้อ...มันก็ต้องมีบ้างแหละนะ
D.I.Y says :
ถ้าแจจุงไม่รังเกียจ ออกมาหาอะไรทำแก้เซ็งกันดีไหมครับ?
คุณแจจุง says :
ทำอะไร? จะมาทำมิดีมิร้ายอะไรผมรึป่าว?
D.I.Y says :
ทำไม่ลงหรอกครับ
เดี๋ยวผมไปรับนะครับ...แล้วเจอกัน
D.I.Y Offline
คำตอบทำเอาแจจุงช็อค แต่ก็ด่ากลับไม่ทัน
แต่ที่ช็อคกว่า...ชางมินรู้จักที่อยู่ของเขาได้ไง อีกแล้วน่ะสิ!
แต่แจจุงก็ไม่ติดใจอะไร คงมีใครสักคนบอกที่อยู่ของเขาให้กับชางมินรู้ ไม่จุนซูก็ยูชอนนี่แหละ แจจุงจัดการอาบน้ำแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในชุดไปรเวทสบายๆ ที่ดูดีกว่าชุดนอนชุดโปรดนั่นเช่นเคย และนั่งรอ นอนรอให้ชางมินมาเคาะประตูเรียกตามที่สัญญาไว้ใน MSN
หลังจากนั้นไม่นาน
ก๊อกๆๆ
“ครับๆ ไปแล้วครับ” แจจุงตะโกนรับก่อนจะคว้ารองเท้าผ้าใบและเดินไปเปิดประตู “จะไปไหนกัน?” ยิ้มแฉ่งให้ชางมินแล้วถามไป
“เดี๋ยวก็รู้ครับ” พูดแค่นั้นก็ยืนรอแจจุงจนใส่รองเท้าผ้าใบเสร็จและเดินลงลิฟต์ไปพร้อมๆ กัน
.
.
“แม่น้ำฮัน?” แจจุงคราง “โอย...ผมเบื่อจะแย่”
ชางมินแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่กับท่าทางของแจจุงในตอนนี้
ถึงจะบ่นและทำสีหน้าเบื่อขนาดไหน แต่แจจุงก็ยอมปลดเข็ดนิรภัยและเดินลงจากรถ มานั่งรับลมเย็นอยู่ข้างทาง โดยมีชางมินเดินตามมาติดๆ และนั่งลงอยู่ข้างๆ กัน
“เอาเถอะครับ ที่ตรงนี้บรรยากาศดีออกนะครับ”
“ไม่เถียงหรอก เพียงแต่ว่ามันทำให้ผมรุ้สึกเหงากว่าเดิมน่ะสิ”
รอยยิ้มบนใบหน้าแจจุงหายไป...บนหน้าของชางมินก็เช่นกัน
“แจจุงไม่เห็นจะต้องแคร์ คนที่เค้าไม่แคร์เลยนี่ครับ” ชางมินพูดเสียงเรียบขณะที่มองแจจุงตาไม่กระพริบ
“มันก็ใช่น่ะนะ แต่ยุนโฮ...หัวหน้าชองของคุณ เค้าเป็นคนแรกเลยนะ...ที่ผมบอกรักน่ะ” พูดจบก็ก้มหน้า
“ก็หาคนที่สองสิครับ?”
“......”
“......”
“บ้าน่า”
“ผมก็ล้อเล่นครับ” ชางมินยิ้มแฉ่ง
“นายอยากตายใช่มั้ยเห๊อะ?!” แจจุงตะโกนเสียงดังกลบเสียงหัวเราะดังลั่นของชางมิน
เสียงหัวเราะค่อยๆ เงียบหายไป บรรยากาศรอบๆ ดีขึ้น ลมพัดเย็นสบาย แจจุงหลับตาพลางสูดออกซิเจนเข้าไปเต็มปอดอย่างสดชื่น
“ถึงมาแล้วจะรู้สึกเหงา แต่ก็รู้สึกดีเหมือนเดิมแหละเนอะ” แจจุงชวนคนนั่งข้างๆ คุย
“ครับ...แจจุงครับ?”
“อะไรเหรอ?” คนถูกเรียกลืมตาและหันมามอง
“ผมมีบางอย่างจะบอก...แต่แจจุงสัญญาได้มั้ยว่าจะไม่โวยวาย”
แจจุงยกมือขึ้น “สาบาน” เรื่องความลับน่ะขอให้บอกเถอะ อยากรู้หมดแหละ
“อันที่จริงแล้ว...ผมกับหัวหน้าชองเป็นลูกพี่ลูกน้องกันน่ะครับ”
แจจุงกระพริบตาปริบๆ “จบแล้วเหรอ? ไม่เห็นหน้าตื่นเต้นตรงไหนเลย ผมจะเอาไปบอกคนอื่นให้มันได้อะไรขึ้นมาล่ะ?”
“เหอเหอ ไม่ทราบสิครับ แต่ความจริงข้อนี้ก็ไม่เคยมีใครรู้” ชางมินตอบ “อันที่จริงผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพี่ยุนโฮทำแบบนี้ทำไม?”
แจจุงที่ละสายตาจากชางมินไปแล้ว หันหน้ากลับมามองใหม่ “ทำแบบนี้? ทำอะไร?”
“ก็...ที่บอกปฏิเสธแจจุงไงครับ”
“ก็พี่ของคุณไม่ชอบผมน่ะสิ” พูดจบก็ยิ้มแห้งพร้อมปล่อยลมหายใจดังพรูด “กลับเหอะ ผมอยากนอนแล้ว”
ทันทีที่พูดจบ แจจุงก็ยันกายลุกขึ้นปัดแข้งปัดขาที่เต็มไปด้วยเศษหญ้าและเดินนำชางมินไปก่อน โดยไม่หันมามองสีหน้าของคนเดินตามหลังเลยว่าตอนนี้กำลังเครียดแค่ไหน
ขณะที่ชางมินขับรถอยู่
“ผมไม่น่าบอกแจจุงให้ไปบอกรักพี่ยุนโฮเลย”
แจจุงหันหน้าหนี “ช่างมันเถอะน่า”
“ถ้าผมไม่บอก แจจุงก็คงยังคงมีความสุขอยู่และอะไรๆ ก็อาจจะดีกว่านี้” ชางมินยังคงพูดต่ออย่างรู้สึกผิด
“ไม่เป็นไร ผมบอกว่าไม่เป็นไรไง” เสียงของแจจุงก็เริ่มสั่น
จะว่าไปแจจุงก็เข้าใจมาตลอดว่า หลังจากวันนั้นที่ถุกปฏิเสธไปแล้ว รุ้สึกว่าตัวเองเข้มแข็งขึ้น ไม่เศร้า ไม่เสียใจ ขอแค่ได้บอกก็พอใจแล้ว...แต่ตอนนี้ บอกได้เลยว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น แจจุงยังคงรู้สึกเสียใจทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์วันนั้น คำพูดคำสุดท้ายของยุนโฮ และการกล่าวลาแบบไม่มีเยื่อใย
ให้ตาย...สงสัยต้องเป็นเพราะแม่น้ำฮันแน่ๆ ที่ทำให้เขารู้สึก Sensitive อีกแล้ว
“แต่ยังไงผมก็รู้สึกว่าผมเป็นคนผิดอยู่ดี ผมไม่น่ายุให้แจจุงทำแบบนั้นเลย”
“พอได้แล้ว!” แจจุงเสียงดังคับรถ ก่อนจะลดเสียงให้อยู่ในระดับปรกติ “จอดตรงนี้ละกัน ผมจะเดินกลับเอง”
“แต่ว่า...”
“ผมขอร้องล่ะ ถ้าถึงห้องพักแล้ว ผมจะบอก”
ชางมินจึงยินยอมต้องทำตามคำขอ ทันทีที่เขาจอดรถข้างฟุตบาท แจจุงก็รีบลงจากรถและเดินหนีหายไปทันที
ชางมินทุบพวงมาลัยอย่างแรง นึกโกรธตัวเองทั้งที่ไปยุแจจุง และเรื่องที่พูดไม่หยุดเมื่อสักครู่นี้ ก่อนจะมองหาโทรศัพท์มือถือและกดหมายเลขที่คุ้นเคย
.
.
แจจุงเดินอย่างเหม่อลอยจนไม่รู้ตัวว่ามาถึงที่พักตั้งแต่เมื่อไหร่ ดวงตากลมโตแหงนขึ้นมองฟ้าก่อนจะถอนหายใจ นึกน้อยใจในโชคชะตา ที่เกิดมาอาภัพรักเสียเหลือเกิน
‘คนที่ไม่ชอบก็ดันมาจีบ คนที่ไปจีบก็กลับไม่ชอบ’
นี่แหละน่า...ไม่เคยได้อะไรสมใจเลยสักอย่าง คิดเสร็จก็เดินคอตกกลับเข้าหอไป
ทันทีที่ประตูลิฟต์กดเปิดเมื่อถึงชั้นที่พัก แจจุงก็ได้เจอกับคนที่พยายามหลีกเลี่ยงจะไม่เจอมาตลอด
“ยุนโฮ?”
ยุนโฮยิ้มตอบอย่างอบอุ่น “ทำไมไม่ให้ชางมินมาส่งล่ะครับ”
“พอดีอยากเดินเล่นน่ะ...ขอตัวก่อนนะ” พูดจบก็เดินเลี่ยงออกมาจากหน้าประตูลิฟต์ แต่เดินยังไม่ทันจะถึงสามก้าวก็ถูกคว้าแขนไว้ซะก่อน
“อย่าเพิ่งไปสิ”
“......” แจจุงหยุดเดิน แต่ก็ยังไม่หันกลับมามอง
“......”
“มีอะไรล่ะครับ?”
“ผมอยากดื่มกาแฟ ไปดื่มด้วยกันหน่อยสิครับ”
แจจุงกรอกตาพลางคิด ‘แล้วใครใช้ให้รอล่ะ’ ก่อนจะหันหน้ากลับมามอง “ไม่ไป ผมอิ่มแล้ว”
“แค่ไปนั่งเป็นเพื่อนก็ได้ครับ” ยุนโฮยังคงพูดต่อ
“ไม่ดีกว่าครับ” แจจุงตอบ “ผมก็ไม่เข้าใจ ว่าคุณทำแบบนี้ทำไม? ถ้าจะมาเพราะว่ารู้สึกผิดละก็ อย่าเลย คุณไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรทั้งนั้น” ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ “...เรื่องความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้หรอก แต่ถ้าจะให้ดีก็แค่อย่าให้เจอ ก็พอแล้วล่ะครับ...เท่านี้ก็ขอบคุณมากแล้วครับ” แจจุงพูดอย่างที่ใจคิด รู้สึกอึดอัดใจจริงๆ ที่ต้องคุยแบบนี้
“......”
“ขอตัวนะครับ”
แจจุงพยายามแกะมือของยุนโฮ แต่ยุนโฮกำแน่นมากกว่าเดิม
“เห็นทีคงจะไม่ได้หรอกครับ” เขาตอบ “เพราะผมชอบคุณ”
แจจุงที่กำลังพยายามแกะมือของยุนโฮอยู่นั่นหยุดการกระทำชะงักงัน
“ครับ...ผมชอบคุณ” ยุนโฮย้ำอีกทีและคว้ามืออีกข้างของแจจุงมาจับไว้ในขณะที่แจจุงกำลังอึ้งๆ
“......”
“ผมก็คิดอยู่นาน ว่าควรจะบอกคุณดีมั้ย? แต่สบโอกาสพอดีที่เจ้าชางมินได้อีเมลล์คุณแจจุงมาจากจุนซู ...อย่าแปลกใจเลยครับ ชางมินรู้มานานแล้วว่าผมชอบคุณ” ยุนโฮรีบเสริมต่อเมื่อเห็นสีหน้างงๆ ของแจจุง “จะว่าไปก่อนหน้านี้ผมก็ไม่รุ้เรื่อง มารู้อีกทีก็ตอนชางมินบอกให้ผมออกไปชงกาแฟตอนบ่าย เพราะว่าคุณจะมาหา ผมยังคิดว่าเจ้านั่นอำผมอยู่เลย...แต่หลังจากนั้นทุกครั้งที่คุณแจจุงคุยกับชางมิน ผมก็อยู่ด้วย...จะว่าไปผมเองต่างหากที่เป็นคนสั่งให้ชางมินคุยกับคุณแจจุงว่าอะไร ถามคุณแจจุงว่าอะไร...”
“ถ้าอย่างนั้น...”
“...ครับ เรื่องชงกาแฟน่ะ โม้ชัดๆ ใครจะออกมากินกาแฟตอนเวลาแบบนั้น ตอนค่ำก็ไม่ได้นอนกันพอดี ผมแค่กลัวว่าชางมินจะล้อเล่น แต่คุณแจจุงก็มาจริงๆ” ยุนโฮพูดในลำคอ “เรื่องของคุณแจจุง...ผมรู้ทุกอย่าง เบอร์โทรศัพท์ ที่พัก กิจกรรมยามว่าง จะว่าไปแล้ว ผมไม่คิดเลยว่าวันนั้นคุณจะมาบอก...ว่าชอบผม”
แจจุงหน้าแดง
“แล้วทำไมคุณถึงปฏิเสธ” แจจุงถามเบาๆ
“เพราะผมชอบคุณไงครับ” ยุนโฮพูดแล้วยิ้มให้กับใบหน้าไม่เข้าใจของแจจุง “ผมชอบคุณ และอยากจะเป็นฝ่ายที่บอกรักคุณก่อน”
“......”
“ให้โอกาสผมได้พูดเถอะนะครับ”
“......”
เขาเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ “คุณแจจุงครับ...ผมชอบคุณมาก ชอบคุณมานานแล้ว ถ้าไม่รังเกียจรบกวนทำความรู้จักกับผมหน่อยได้มั้ยครับ?”
“แบบไหนล่ะ?” แจจุงก้มหน้าตอบ แอบอมยิ้ม
“ก็ ไปกินข้าว ดูหนัง ฟังเพลง เชียร์บอลก็ได้ถ้าหากคุณชอบ” ยุนโฮพูดเสียงนุ่ม
แจจุงเงยหน้าขึ้น เขาไม่สามารถมองเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของยุนโฮได้เลย ม่านน้ำตาบดบังทัศนียภาพไปเสียหมด ไม่ทันไรร่างของแจจุงก็ลอยหวือไปอยู่ในอ้อมกอดของยุนโฮ คนตัวเล็กกว่าปล่อยเสียงโฮอย่างเก็บไว้ไม่อยู่ ทั้งร้องไห้ทั้งทุบตีคนที่ตัวเองกำลังกอดอย่างหยุดไม่ได้
ยุนโฮเองก็ยิ้มจนปากแทบฉีก
“ตอนแรกก็กลัวว่าจะถูกโกรธอยู่เหมือนกัน แต่คุณแจจุงบอกว่า หากข่าวร้ายเป็นเรื่องล้อเล่นคุณก็ไม่โกรธ ผมก็เลยลองเสี่ยงดู”
แจจุงยิ้มทั้งๆ ที่หน้ายังซุกอยู่บนเสื้อสูท
“ถ้าคุณแจจุงไม่รังเกียจ ผมเองก็อยากจะทำอะไรที่มันมากกว่า กินข้าว ดูหนัง ฟังเพลง หรือเชียร์บอลนะครับ” ไม่พูดเปล่ามือใหญ่ๆ ยังค่อยๆ ไล้ไปตามแผ่นหลังของคนสวย
แจจุงรีบผลักอกของยุนโฮออก
“ถ้าจะมากกว่านั้น ก็คงต้องรอให้นายได้เป็นแฟนฉันก่อนละกัน” แจจุงพูดจบก็ฉีกยิ้มทั้งๆ ที่ใบหน้ายังคงมีคราบน้ำตา
“แจจุงอ่า.......” ยุนโฮร้องครางเป็นเด็กๆ ก่อนจะรีบวิ่งตามแจจุงเข้าไปในห้องพักที่คนสวยแอบเปิดแง้มไว้อยู่ !
คนสวยใจง่ายอย่างนี้ทุกคนรึป่าว? :')
[END]
AN : สอบเสร็จแล้ว . . อาทิตย์หน้าเจอกัน !